İki belki de üç yıl öncesinde üzücü bir olay yaşadığımda ya da bir şeyi başaramadığımda sinirlenirdim, somurturdum ya da ağlardım ama illa ki birini yapardım yani saklayamazdım, elimde olan bir şey değildi yani üzücüydü yaşadığım şey belki de derinden etkileyen bir olaydı izi vardı ama ne yapabilirdim ya ağlar ya üzülürdüm. Teen Wolf isimli yabancı bir dizi var izleyeniniz var mıdır bilmiyorum ama kaçıncı sezon onu da hatırlamıyorum.

İzlemeyenler için işi en basitinden anlatacağım. 2 iyi bir de kötü adam var bu iyi adamlardan biri 18 yaşında bir genç diğeri yetişkin bir polis, kötü adam 25 civarında yaşlarında üçü de erkek.

Kötü adam bu genç olan iyi adamı bir köşeye sıkıştırır ve alnına silah dayar tam tetiğe basacakken iyi olan polis saniye farkıyla tetiğe basarak kötü adamı kafasından vurup öldürür daha sonra bu genç olanın arkadaşı olay mahaline gelir polise sorar ‘’Bir hayata son vermek sana pişmanlık hissettirip üzmüyor mu? Moralini bozmuyor mu?’’ polis ise dedi ki  ‘’Bir hayata son vermek insanı derinden etkiler yaptığım şey çok kritikti, eskiden bu hislerden içerek kurtulurdum ama şimdi duygularımı bölüyorum ve işe mantık olarak bakıyorum.

Bu size bir şey ifade etti mi? Bir canı almak kritik bir mesele o anda silaha basmak ya da basmamak arasında kalmak. Şimdi gel gelelim duygularla değil mantıklı bakmak kısmına, evet birinin hayatına son vermek insana pişmanlık hissettirir o hayatına son verdiğin kişi bir daha geri gelmeyecek bir canı sen aldın ama mantık olarak bakarsak o kişi bir canı almaya kalkıştı ve az daha da alıyordu daha önceden işlediği cinayetleri de saymıyorum (dizide cinayet işledi) bile işte mantığınla duygularını ayırmak böyle bir şey.

Duygularını Yönet

Belirli dönemlerde olaylar kötü gider beceremeyiz, aşağılanırız ya da sevdiklerimizle kavga ederiz ve olan yine bize olur kafamızı duvardan duvara vururuz özellikle benim gibi fiziki sıfır olan insanların tek yapabildiği şey oturup düşünmek her şeyi belki de en başından olan biteni.

Ağlayacak gibi olduğumda kendime ‘’Ağlamayacaksın neden ağlayasın?’’ diye şart koyarım ‘’ ağlamayacaksın bu kadar’’ bu sözü aklıma kazırım ve ne olur biliyor musunuz ağlamam bunu birkaç kere yapınca duygularımı yönetebildiğimi öğrendim.

İstanbul gibi duyguların sömürüldüğü aşağılık bu şehirde aslında bunu bu kadar geç öğrenebilmeme üzülmedim çünkü bunu istemedim.

photo by pexel

Bunu da belirtmek istiyorum belki de bunu birinin size söylemesini bekliyorsunuz ‘’ağlayınca hiçbir şey düzelmiyor sadece zaman öldürüyor’’  belki bu söz her şeyi düzeltmiyor ama o üzüldüğüm süre boyunca boş boş ağlamak yerine neden sanki hiç üzülmemiş gibi sanki o anı hiç yaşamamış gibi davranmayayım?

Duygusuz olmakta aslında bundan ibaret kişi duygusuz olmayı seçmiştir ve buna mantıklı bir cevabı vardır. Kızlardan nefret mi ediyor bir kız onu üzmüştür. İstersem şuan birine olan sevgimi nefrete hayranlığımı düşmanlığa çevirebilirim çünkü buna sebep çıkaracak bir mantığım var ya da üzgün olduğum bir günde bunu kimseye belli etmem.

Üzgün olduğumuzda gittiğimiz bir mekan veya yer vardır hatta herkesin vardır bundan eminim oraya gidip neden böyle oldu diye derin düşüncelere dalarız daha doğrusu dalardım şimdi diyorum ki ‘’oraya niye gideyim ki bana ne yararı var’’

Aslında bütün her şey bir olaya duyguları katmadan bakmak evet özetlersek bütün her şey bu. Bir arkadaşım demişti ki ‘’duygularını kapamanın yolu var evet ama robot gibi yaşarsın’’ şunu unuttu duygularını kapayabildiğin gibi açabilirsin de veya onu şartlandırabilirsin.

photo by pexel

Mantıklı düşünmekten kastım örneğin ben ve bir arkadaşım şakalaşırken ciddi anlamda yanlışlıkla canımı acıttı şimdi duygusal olarak canımı acıttı onunda canı yanmalı çünkü canımı yaktı intikam almalıyım ya da ona bir şey yapmalıyım ama mantıklı olarak bakarsak bunu bilerek yapmadı? Ya da bir arkadaşım bana şakasına bir söz söyledi ve o söz cidden benim ağırıma gitti üzüldüm, yanıma o arkadaşım geldi ve özür diledi o anki duyguyla benim ona bağırmam çağırmam gerek veya onunla küsüp konuşmamam veya bu öfkemi ona vurarak çıkarmam gerek ama amacı beni üzmek değildi ben ciddiye aldım.

İstanbul dan bir örnek vermek gerekirse ben yolda yürürken biri bana çarpıyor ve karşı taraf bir anda küfürler edip kavga çıkarıyor sonunda karşı taraf dayak yediğinde abisini çağırıyor abisi bu durumda duygusal olarak kardeşini dövmüşler kardeşi küfür etmiş o başlatmış kavga çıkarmış ancak sonuçta dövmüşler çocuğu ama mantıksal olarak kardeşim bilerek çarpıp küfür edip kavga çıkarmış karşı tarafta dövmüş evet dövmemeliydi ama bütün suç kardeşimde o kadar artist olmamalıydı.

Son Olarak

Aklınızla karar verin duygularınızla değil, aklınız sizi asla yanıltmaz ve unutmayın bütün duygularınız birer hormon hani beyniniz tarafından kontrol ediliyor yani duygularınızın kontrolü sizin elinizde. Belki de bu şekilde iyi bir oyuncu bile olabilirsiniz? Hani şu durduk yere ağlayanlardan (yazık onlar daha birinci seviye)